RoodGroenland
Hans Bekker in zijn hoedanigheid van directeur van Humanitas Rotterdam, deed eens, inmiddels nu zo' twintig jaar geleden, een beroep op mijn dichterschap.
“ De eerste moslim-ouderen stromen binnen in mijn Verzorgingshuis aan de Bergweg. Nu wil ik langs de trap naar hun afdeling een mooie regel laten schilderen, eentje die moslims aanspreekt, zou jij die voor mij willen verzinnen?
En dat deed ik. Dit was het resultaat.
“Als de Berg niet naar Mohammed komt, komt Mohammed naar de Bergweg.”
Maar de moslim-oudjes hadden liever een soerah uit de Koran.
Maar over mij was de geest vaardig geworden, ik kreeg plezier in het verzinnen van slogans.
Voor de ongeveer ter zelfde tijd spelende landelijke verkiezingsstrijd, verzon ik voor de PvdA– ik was toen nog lid – daartoe geïnspireerd door de naam van de hun toenmalige lijsttrekker Wim Kok :
“Ik ben lid van de Partij van de Aardbei! Kok, ik wil slagroom!”
De PvdA deed er niets mee.
Later, veel later, deed ik mijn toenmalige Hilversumse vriend Jan Nagel voor zijn zoveelste nieuwe partij, ditmaal de Ouderenpartij 50 + , de volgende slogan cadeau.
(De verkiezingen hadden toen in de maand Maart plaats en Henk Krol was de Lijsttrekker)
.
'In Maart worden alle oudjes Krols! “
Ook die slogan bleef ongebruikt.
Well effectief was de kreet ' plezant socialisme', waarmee de Vlaamse broederpartij van de PvdA de verkiezingen in België inging met als lijsttrekker Steven Stevaert, de burgemeester van Hasselt.
De latere tragische zelfmoord van de Vlaamse politicus Steven Stevaert kan niemand ontgaan zijn, want die is breed uitgemeten geweest in de media..
Hier wil ik aandacht schenken aan iets wat minder bekend is: het grote belang van Steven Stevaert voor Rotterdam, met name voor de Rotterdamse senioren.
Als burgemeester van Hasselt voerde Stevaert aldaar gratis openbaar vervoer in om aldus verkeerscongestie in die stad te voorkomen. Zijn streven was om dat uiteindelijk voor heel Vlaanderen te doen.
Ik wist dat de toenmalige landelijke leider van de PvdA, Wouter Bos, gecharmeerd was van Stevaert.
Ik besloot als Stadspartij daar slim op in te spelen ( “Verzin een list, Tom
Poes!”)
Ik organiseerde in Mei 2006 een openbare discussiemiddag over gratis openbaar vervoer, onder de fraaie titel ‘De poëtisering van het Openbaar Vervoer ’ ¹ hier in Rotterdam, in het Bibliotheektheater in de Hoogstraat, met als hoofdspreker ...Steven Stevaert!.
De Stadspartij had toen immers als enige partij in Rotterdam ‘Gratis openbaar vervoer’ in haar programma staan. Overigens daartoe niet geïnspireerd door Steven Stevaert, maar door oud-staatsecretaris Vervoer Michel van Hulten (PPR).
Ook Michel van Hulten wilde het openbaar vervoer gratis maken. Het werd toch al driekwart gesubsidieerd, zo stelde hij. Waarom dan dat laatste ‘kwartje’ ook niet vrij gegeven? Het kwartje van Michel van Hulten. ( Niet te verwarren met het kwartje van Wim Kok...!) Dat zou immers toch ook de meest verstokte automobilist er toe brengen om eindelijk eens bus, tram of metro in te gaan…. . Michel van Hulten onderschatte zwaar de verslaving van de Nederlander aan zijn auto.
In de pauze van de bijeenkomst meende ik Wouter Bos te moeten ‘vermaken’ met het volgende..
Vroeger, lang geleden, toen ik nog lid van de PvdA was, bezocht ik natuurlijk wel eens een partijvergadering. Mijn kinderen verstonden ‘Pappa gaat naar de Partij van de Arbeid’ als ‘Pappa gaat naar de Partij van de Aardbei’. Die dachten dat ik een avond van hoog culinair genot tegemoet ging …
Dat misverstand had mij op een idee gebracht.
Ik zei tegen Wouter Bos, die toen op het toppunt van zijn populariteit stond - Maurice de Hond had hem zojuist 6o (!) zetels voorspeld… -
dat ik overwoog landelijk te gaan. en wel met de ecosociale Partij van de Aardbei. ¹
De PvdA en Groen Links zouden zich dan ter zijner tijd bij mijn partij kunnen aansluiten...
Het model 'partijvorming' dat eerder Steenkamp succesvol had toegepast bij de stichting van het CDA, een partij, waar je rechtstreeks lid van kon worden en waarmee later de KVP en de AR later zijn gefuseerd. Wat natuurlijk van het begin af aan de bedoeling was.
De aardbei is vriendelijk rood, niet agressief zoals de tomaat van de SP. En een horizontale netwerk-plant, bovendien... Hoe democratisch wil je het hebben? En… ook nog eens erotisch. Zie Jeroen Bosch’s Tuin der Lusten, waarin een gigantische aardbei het middelpunt is van al dat bloot.
Kortom, mijn Partij van de Aardbei was eigenlijk een Hollandse vertaling van Steve Stevaerts succesvol Vlaams concept ‘Plezant socialisme’.
De Partij van de Aardbei zou best eens vele kiezers kunnen aanspreken!
Bos schudde het hoofd. Ho, ho, dat ging niet zomaar!
De aardbei-PvdA was immer wat naam betreft onvoldoende onderscheidend van de ‘reëel bestaande’ PvdA, zeg maar de ‘Bos-partij’. De afkorting ‘PvdA’ zou voor beide partijen hetzelfde zijn. Tegen inschrijving van ‘mijn’ nieuwe partij in het Kiesregister zou hij namens de 'echte' PvdA dan ook direct bezwaar aantekenen bij de Kiesraad.
Ik antwoordde: Prima! Teken maar bezwaar aan, Wouter Bos! Dat gaat mijn nieuwe partij alleen maar aandacht in de media opleveren, gratis! En mocht de naam Partij van de Aardbei afgekeurd worden, geen nood, dan verander ik die naam toch stante pede in Partij van de Bosaardbei.... me dunkt, dat zou wel degelijk onderscheidend zijn en wederom veel media-aandacht trekken. Bovendien zou ik dan kunnen meeliften op dat Bos-effect van jou…
Bos bezwoer me dat niet te doen.
De Fortuynrebellie lag nog tamelijk vers in het geheugen.., dit was geen tijd voor ludiek gedoe! Oprichting van de Partij van de Aardbei zou Links alleen maar schaden.
En, helaas, ik heb me toen om laten praten. De Partij van de Aardbei is nooit opgericht.²
Het gloedvol betoog, die middag in het Bibliotheektheater, van Steven Stevaert pro ‘gratis openbaar vervoer‘, heeft overigens wel resultaat gehad.… voor 65 plussers in Rotterdam!
Voor hen is het Openbaar Vervoer in Rotterdam sindsdien gratis, dank zij een gezamenlijke motie van PvdA en Stadspartij, aangenomen in de Raad van Rotterdam.
Dus als ik hier in Rotterdam in de metro naar Hoek van Holland zit , denk ik altijd even aan Steven Stevaert. De door mij gewenste poëtisering is immers gelukt dank zij hem!
Je kunt heden van overal in Rotterdam gratis naar zee...als dat niet poëtisch is...Tenminste als je de gezegende leeftijd daartoe hebt...
Maar wat mag ik nu, zomer 2026, vernemen? De partij PRO ( de fusie tussen Groen Links en de PvdA) is toegetreden tot het nieuwe college van B&W van Rotterdam, maar.... heeft daartoe haar eis, dat het gratis openbaar vervoer voor senioren gecontinueerd zou worden, laten vallen!
Wa krijgen we nu, PRO ???
PRO... eigenlijk sowieso een opvallend nietszeggende naam.
Pro wat?
Pro vo?
Pro test!
Pro rail?
Pro staat ( prostaat)?
Ik was ooit enthousiast over het initiatief Roodgroen
Dus een gloednieuwe ecosociale partij, waar bij Groen Links en de PvdA zich zouden aansluiten.
Kortom, de Partij van de Aardbei -gedachte alsnog. Ik had mijn slogan voor de nieuwe partij al klaar:
Nederland Rood Groenland!
Maar voor Roodgroen is niet gekozen. .
Maar nu lees ik, dat de jeugdige voorzitter van het toenmalig initiatief Roodgroen zich kandidaat heeft gesteld voor landelijk partijvoorzitter van PRO.
En dat zou mij moeten troosten!
Getroost raak ik alleen als die persoon, eenmaal tot voorzitter gekozen, de partij weet over te halen de naam PRO alsnog in ROODGROEN te veranderen.
Want, Heren & Dames Klavertje Vier, begrijp dat nou toch eens...een inspirerende attractieve partij dient een inspirerende, attractieve naam te hebben!
¹ Eerder had ik ook al eens een poëtisering voorgesteld, nl. de poëtisering van het luchtverkeer, een pleidooi vor de (her)invoering van het luchtschip, niét in de oude vorm van de Zeppelin , maar in zijn moderne vorm van de hoogst milieuvriendelijke Buttocks, zoals succesvol in gebruik in Noord-Canada.
De Raad van Rotterdam nam daartoe een motie van de Stadspartij aan. Maar B& W deed er vervolgens niets mee.
Wel werd de Markthal gebouwd in de vorm van een Zeppelin – hangaar (sic!).
² Mijn idee 'Partij van de Aardbei' was eigenlijk behoorlijk ondoordacht, achter af bezien. Die partij zou immers als mascotte de Aardbei hebben. Maar de aardbei-teelt wemelt van de pesticiden.
Er is niets ecosociaals aan de Nederlandse aardbei.
