Laatst kwamen mijn vrouw en ik maar niet op de naam van de creative director
van 'dance-event” Now & Wow, de partygoeroe.
We hadden beiden die persoon met zijn karakteristieke bolhoed en zijn baard, helder voor de geest! Alsof hij voor ons stond! Maar nee, op zijn naam kwamen we niet.
Dat is de ouderdom. Steeds vaker heeft je brein dan moeite met de combinatie van naam en persoon. Dat is bekend.
En plots die nacht schoten wij allebei rechtop. Tegelijk!
Ted Langenbach!
Sindsdien noemen wij 'het maar niet op de naam komen van iemand' ...een Langenbachje.
Laatst was ik op terugkeer van de Zaterdagmarkt en werd vanaf een terras aangesproken. De man scheen mij goed te kennen. Maar wie,o,wie?
Zijn naam... ik kwam er maar niet op .
De Terrasman had een theorie... dat de jeugd van Rotterdam zich heden minder en minder met Rotterdam pleegt te vereenzelvigen.. Jongeren konden immers vandaag de dag overal naar toe, niet in het minst per vliegtuig. En anders dan de brave brievenschrijvers in het Dagblad Trouw, vliegschaamte schenen ze niet te kennen..
Bepaald geen doorsnee gesprek.. . Maar toen ik weer op mijn fiets stapte, wist ik nog steeds de naam niet van mijn 'Terrasman”. .
Dit moet ik straks thuis vertellen, dacht ik. Dit is een geheid Langenbachje.
Ik keek nog eens om naar het terras. Verdomd, de man droeg een bolhoed en een baard. Het was ...Ted Langenbach!
Geen wonder dat ik die dag inspiratie kreeg! Hier het gedicht:
Slot Loevestein
De naam van het kasteel
waaruit Hugo de Groot ontvluchtte
in een boekenkist
Ik kom er maar niet op...
Boekenstijn?
Om al die zware boeken? Nee, dat is het niet!
Draeckenstijn?
Nee, daar woont de oude koningin
Frankenstijn?
Nee, daar woont Boris Karloff
Eureka!
Slot Bommelstein!
Hoe kon ik dat vergeten!
Godzijdank! Nog niks geen DE MEN TIE! !
