Laatst kwamen mijn vrouw en ik maar
niet op de naam van de creative director
van
'dance-event” Now & Wow, de partygoeroe.
We hadden beiden die persoon met zijn
karakteristieke bolhoed en zijn baard, helder voor de geest! Alsof
hij voor ons stond! Maar nee, op zijn naam kwamen we niet.
Dat is de ouderdom. Steeds vaker heeft
je brein dan moeite met de combinatie van naam en persoon. Dat is
bekend.
En plots die nacht schoten wij allebei
rechtop. Tegelijk!
Ted Langenbach!
Sindsdien noemen wij 'het maar niet op
de naam komen van iemand' ...een Langenbachje.
Laatst was ik op terugkeer van de
Zaterdagmarkt en werd vanaf een terras aangesproken. De man scheen
mij goed te kennen. Maar wie,o,wie?
Zijn naam... ik kwam er maar niet op .
De Terrasman had een theorie... dat de
jeugd van Rotterdam zich heden minder en minder met Rotterdam pleegt
te vereenzelvigen.. Jongeren konden immers vandaag de dag overal naar
toe, niet in het minst per vliegtuig. En anders dan de brave
brievenschrijvers in het Dagblad Trouw, vliegschaamte schenen
ze niet te kennen..
Bepaald geen doorsnee gesprek.. . Maar
toen ik weer op mijn fiets stapte, wist ik nog steeds de naam niet
van mijn 'Terrasman”. .
Dit moet ik straks thuis vertellen,
dacht ik. Dit is een geheid Langenbachje.
Ik keek nog eens om naar het terras.
Verdomd, de man droeg een bolhoed en een baard. Het was ...Ted
Langenbach!
Geen wonder dat ik die dag inspiratie
kreeg! Hier het gedicht:
Slot
Loevestein
De naam van
het kasteel
waaruit Hugo
de Groot ontvluchtte
in een
boekenkist
Ik kom er
maar niet op...
Boekenstijn?
Om al die zware
boeken? Nee, dat is het niet!
Draeckenstijn?
Nee, daar
woont de oude koningin
Frankenstijn?
Nee, daar woont
Boris Karloff
Eureka!
Slot Bommelstein!
Hoe kon ik dat
vergeten!
Godzijdank!
Nog niks geen DE MEN TIE!
!
