De titel voor dit gedicht

 

De titel voor dit gedicht

                                                                            26 Februari 1942

Ik ben een would be-architect in Rotterdam

mijn bouwstenen: w o o r d e n

Vandaag ga ik samen met de Bouwinspectie

de Gouden Kooi inspecteren

die ik in Blijdorp heb gebouwd?.

Niet voor de Bonobo's! Voor wie dan wel? Mijzelf?

Aansluitend

boek ik dan op Aeroport Zestienhoven

de avondvlucht naar Jeruzalem

om in de vroege ochtend aldaar de Klaagmuur

om te stucadoren

tot Vreugdemuur, voorgoed

waarop nu plotseling in neon letters deze tekst verschijnt :

                        mene tekel ufarsin

                   gewogen en te licht bevonden

De titel voor dit gedicht is niet aan mij!

Het Poetswijf - The Poets wife-

 

The Poet’s wife

Hoe zij daar zit, aandoenlijk naakt

met haar ene hand

liefdevol

om zijn Verhevenheid 

En hoe ze met de andere hand

in dit galactisch tijdschrift ’

wijselijk onafgebeeld

poetst

zijn verheven lotus-

knop ...

richting:

de delicate opening

van haar opulente

lippen...

Mispoes! 

Huis- Tujn  & Keuken - 

Neukvrouw Liefste!

Doorsnee  

gAnsje

Dada Oestering

Imaginair

Poetswijf

van plotselinge

dauw!

De Tafelheren (culinaire gedich)

 

Rampetampen in de Herfst - de Tafelheren

In de Brasserieën van de Ardennen

schuiven de reeën nu aan tafel aan, ruggelings

alsook het wild zwijn Marcassin

(Hoor, in de keukens hanteren de Herfstkoks

soliede lange messen – vooroorlogs Duits fabricaat...)

'

Zie, Tafelheer Eikenhout (= Eikenhout...)

houdt in de Salle á Manger

niet langer zijn servet van sepia saus-

vlekken vrij

En Tafelheer Iep

niet

van vlekken whisky & cognac

Tafelheer Beuk zwijgt stil oranje

alsof hij

Guillaume le Taciturne, de Prins-Stadhouder...

De Herfstbossen kleuren crème brûlée

En op het schavot van Oktober

vallen

de graven Egmond & Hoorne

o n t bo l s t e r d e

kastanjes...

Sindsdien struikelen de Lage Landen

over Alva's tiende penning

almaar!

En Rampetampen in de Herfst?

Eikels doen dat!

Tafelheren niet! Althans niet openlijk!

De lenzen van Popeye

 

De lenzen van Popeye

Spinoza was een begaafd brillenslijper

Geen wonders

dat hij zo'n heldere blik op de wereld had

                     Deus sive Natura!

Zo sleep hij o.a. glazen voor Pop'eye de Sailorman

Want die eendimensionale Cartoonfiguur

was nodig aan een bril toe

Uit denkbaarheid

voor zijn gewonnen (in)zicht

schonk Popeye ons,  de naoorlogse Cineac-bezoekers

      (vooraf aan  het Polygoon-Profilti- journaal

       met de blikken  stem van Philip Bloemendal)

                          

                                   SPINACH

                             Spinoza uit een blikje

               Make Cartoonland  A* m * r *k* a  HUMAN again!

S = Sally

 

S = Sally

                                                         When Harry met Sally

Sally woont in de Lange Kerkstraat

aan gene zijde van de Magere Brug

Ze is de moeder van een dito kind

dat ze iedere dag naar school fietst

Te laat ! Te laat!

zo haastig, alsof het op de Jongste Dag…

Zij roert graag Jiddisch in potten & pannen

en zingt daarbij een scabreus lied 

over Harry, haar Goi 

wiens borstpartij zo behaard (volgens haar)

als ooit de kemelharen mantel

van Johannes de Profeet

(Sally overdrijft graag...)

’s Nachts scheurt die Harige van haar

in zijn woeste ijver tot penetratie

het broos linnen van haar slipje

alsof het de Voorhang van de Tempel /

Diep (on)gelovig,dringt hij in haar binnen

             een onbesneden filosemiet

in Mokum, in de Lange Kerkstraat

Nacht van de oude dichter

 

Zijn zinnen lopen als vanouds

maar zelf hobbelt hij achter een stok

“ Gesneden” zo beweert hij: “uit het ceder-

hout van het alfabet ...!”

Maar ook, licht melancholisch :

“Enkel de Dahlia's achter in mijn tuin

willen nog naar mijn poëzie luisteren ...

Die groeien overigens daardoor als koolhydraten!”

( Hij besproeit ze elke avond met portie extra water...)

Dan draait hij zich om

het schelpgruis van zijn tuinpad

af

traag als een avondrode slak

zijn wit gepleisterd huisje in.

Broos gaat hij daar

met de stokrozen

op stok

Nacht, ontbloot je zwarte zijden kousen!

Laat hem drinken aan je Melkweg

als een pasgeborene

Maak hem sprakeloos!

Emmanuel, de Stoffenhandelaar (Swedenborg)

 

De Stoffenhandelaar 

                                       Stof zijt gij en tot stof zult gij wederkerem

Ik ben Emmanuel genoemd naar mijn grootvader

stoffenhandelaar in Heerlen, aan de Akerstraat

die zelf Emmanuel was vernoemd naar zijn grootvader

stoffenhandelaar in Weert

op de hoek van de  Serviliusstraat en de Kleine Veemarkt

                        Lam Gods, bid voor ons!

die op zijn beurt

Emmanuel was vernoemd naar zijn grootvader

stoffenhandelaar in Amsterdam

op de hoek van de Jodenbreestraat en de Nieuwmarkt

Hoe dan ook, zelfs voor de Neurenberger Rassenwetten

ben ik onvoldoende Joods

                   Sommigen onder ons zien het Heelal als een Jodenstreek

                                           E = mc²

                       en Einstein als de Eeuwige Jood ...

Zo niet Emmanuel (Swedenborg) 

In  zijn levenswerk Hemel & Hel schrijft hij   

      Engelen dragen mantels van de prachtigste stoffen;

       maar de Engelen het dichtst bij God zijn naakt!

Hoogst wonderlijke leesstof van de Ziener

 van een  Ander, een Onstoffelijk) Heelal