: Achilles
Vannacht nog keer ik naar het mistig
land Vergetelheid
waar Grieken & Trojanen in (vergeten) slagorde staan opgesteld
Tinnen soldaatje , omgevallen aan
weerszijden
van de kilte van de Lethe
Briseis & ik kozen ons ooit zo
zacht een bed van rozen...
Patroclus huilt om ons en schikt de
camelia's in zijn haar...
Zie, Paris & Hector neigen in de
verte naar elkaar
als basketbalspelers in een vertraagde
film
( Pas in 1914 krijgen zij opnieuw een
oproep voor het front...)
Reeds scheept zich Odysseus in met
zijn Janmaten
Yankee, Go Home! in
de U-boten van weleer
Is dit de glorie van de strijd om Troje
?
Telkens weer vermoeide helden, marmerwit
met lijkwitte helmbossen op, naar het marmeren front?!
“Oorlog, mensen,
dat is onze Achilleshiel
ik, krijgsheld A., veteraan van Vietnam...”
smeek het jullie: “Stop daarmee!”
Maar zij, de Oostfronters onder ons:
“ Soms Alzheimer, Achilles? Nooit
meer oorlog?"
Ga je in de Hades schamen, Oorlogsheld
van niks!
Ons devies luidt, luidkeelser dan ooit:
Krieg fur
immer!“