RoodGroenland
Hans Bekker in zijn hoedanigheid van
directeur van Humanitas Rotterdam, deed eens, inmiddels nu zo'
twintig jaar geleden, een beroep op mijn dichterschap.
“ De eerste moslim-ouderen stromen
binnen in mijn Verzorgingshuis aan de Bergweg. Nu wil ik langs de
trap naar hun afdeling een mooie regel laten schilderen, eentje die
moslims aanspreekt, zou jij die voor mij willen verzinnen?
En dat deed ik. Dit was het resultaat.
“Als de Berg niet naar Mohammed
komt, komt Mohammed naar de Bergweg.”
Maar de moslim-oudjes hadden liever een
soerah uit de Koran.
Maar over mij was de geest vaardig
geworden, ik kreeg plezier in het verzinnen van slogans.
Voor de ongeveer ter zelfde tijd
spelende landelijke verkiezingsstrijd, verzon ik voor de PvdA– ik
was toen nog lid – daartoe geïnspireerd door de naam van de hun
toenmalige lijsttrekker Wim Kok :
“Ik ben lid van de Partij van de
Aardbei! Kok, ik wil slagroom!”
De PvdA deed er niets mee.
Later, veel later, deed ik mijn
toenmalige Hilversumse vriend Jan Nagel voor zijn zoveelste nieuwe
partij, ditmaal de Ouderenpartij 50 + , de volgende slogan
cadeau.
(De verkiezingen hadden toen in de
maand Maart plaats en Henk Krol was de Lijsttrekker)
.
'In Maart worden alle oudjes Krols!
“
Ook die slogan bleef ongebruikt.
Well effectief was de kreet ' plezant
socialisme', waarmee de Vlaamse broederpartij van de PvdA de
verkiezingen in België inging met als lijsttrekker Steven Stevaert,
de burgemeester van Hasselt.
De latere tragische zelfmoord van de
Vlaamse politicus Steven Stevaert kan niemand ontgaan zijn, want die
is breed uitgemeten geweest in de media..
Hier wil ik aandacht schenken aan iets
wat minder bekend is: het grote belang van Steven Stevaert voor
Rotterdam, met name voor de Rotterdamse senioren.
Als burgemeester van Hasselt voerde
Stevaert aldaar gratis openbaar vervoer in om aldus verkeerscongestie
in die stad te voorkomen. Zijn streven was om dat uiteindelijk voor
heel Vlaanderen te doen.
Ik wist dat de toenmalige landelijke
leider van de PvdA, Wouter Bos, gecharmeerd was van Stevaert.
Ik besloot als Stadspartij daar slim op
in te spelen ( “Verzin een list, Tom
Poes!”)
Ik organiseerde in Mei 2006 een
openbare discussiemiddag over gratis openbaar vervoer, onder de
fraaie titel ‘De poëtisering
van het Openbaar Vervoer ’ ¹ hier in
Rotterdam, in het Bibliotheektheater in de Hoogstraat, met als
hoofdspreker ...Steven Stevaert!.
De Stadspartij had toen immers als
enige partij in Rotterdam ‘Gratis openbaar vervoer’ in
haar programma staan. Overigens daartoe niet geïnspireerd door
Steven Stevaert, maar door oud-staatsecretaris Vervoer Michel van
Hulten (PPR).
Ook Michel van Hulten wilde het
openbaar vervoer gratis maken. Het werd toch al driekwart
gesubsidieerd, zo stelde hij. Waarom dan dat laatste ‘kwartje’
ook niet vrij gegeven? Het kwartje van Michel van Hulten. (
Niet te verwarren met het kwartje van Wim Kok...!) Dat zou immers
toch ook de meest verstokte automobilist er toe brengen om eindelijk
eens bus, tram of metro in te gaan…. . Michel van Hulten
onderschatte zwaar de verslaving van de Nederlander aan zijn auto.
In de pauze van de bijeenkomst meende
ik Wouter Bos te moeten ‘vermaken’ met het volgende..
Vroeger, lang geleden, toen ik nog lid
van de PvdA was, bezocht ik natuurlijk wel eens een
partijvergadering. Mijn kinderen verstonden ‘Pappa gaat naar de
Partij van de Arbeid’ als ‘Pappa gaat naar de Partij van de
Aardbei’. Die dachten dat ik een avond van hoog culinair
genot tegemoet ging …
Dat misverstand had mij op een idee
gebracht.
Ik zei tegen Wouter Bos, die toen op
het toppunt van zijn populariteit stond - Maurice de Hond had hem
zojuist 6o (!) zetels voorspeld… -
dat ik overwoog landelijk te gaan. en
wel met de ecosociale Partij van de Aardbei. ¹
De PvdA en Groen Links zouden zich dan
ter zijner tijd bij mijn partij kunnen aansluiten...
Het model 'partijvorming' dat eerder
Steenkamp succesvol had toegepast bij de stichting van het CDA, een
partij, waar je rechtstreeks lid van kon worden en waarmee later de
KVP en de AR later zijn gefuseerd. Wat natuurlijk van het begin af
aan de bedoeling was.
De aardbei is vriendelijk rood,
niet agressief zoals de tomaat van de SP. En een horizontale
netwerk-plant, bovendien... Hoe democratisch wil je het hebben? En…
ook nog eens erotisch. Zie Jeroen Bosch’s Tuin der Lusten, waarin
een gigantische aardbei het middelpunt is van al dat bloot.
Kortom, mijn Partij van de Aardbei was
eigenlijk een Hollandse vertaling van Steve Stevaerts succesvol
Vlaams concept ‘Plezant socialisme’.
De Partij van de Aardbei zou best eens
vele kiezers kunnen aanspreken!
Bos schudde het hoofd. Ho, ho, dat ging
niet zomaar!
De aardbei-PvdA was immer wat naam
betreft onvoldoende onderscheidend van de ‘reëel bestaande’
PvdA, zeg maar de ‘Bos-partij’. De afkorting ‘PvdA’ zou
voor beide partijen hetzelfde zijn. Tegen inschrijving van ‘mijn’
nieuwe partij in het Kiesregister zou hij namens de 'echte' PvdA dan
ook direct bezwaar aantekenen bij de Kiesraad.
Ik antwoordde: Prima! Teken maar
bezwaar aan, Wouter Bos! Dat gaat mijn nieuwe partij alleen maar
aandacht in de media opleveren, gratis! En mocht de naam Partij van
de Aardbei afgekeurd worden, geen nood, dan verander ik die naam
toch stante pede in Partij van de Bosaardbei.... me dunkt, dat
zou wel degelijk onderscheidend zijn en wederom veel media-aandacht
trekken. Bovendien zou ik dan kunnen meeliften op dat Bos-effect van
jou…
Bos bezwoer me dat niet te doen.
De Fortuynrebellie lag nog tamelijk
vers in het geheugen.., dit was geen tijd voor ludiek gedoe!
Oprichting van de Partij van de Aardbei zou Links alleen maar
schaden.
En, helaas, ik heb me toen om laten
praten. De Partij van de Aardbei is nooit opgericht.²
Het gloedvol betoog, die middag in het
Bibliotheektheater, van Steven Stevaert pro ‘gratis openbaar
vervoer‘, heeft overigens wel resultaat gehad.… voor 65 plussers
in Rotterdam!
Voor hen is het Openbaar Vervoer in
Rotterdam sindsdien gratis, dank zij een gezamenlijke motie van PvdA
en Stadspartij, aangenomen in de Raad van Rotterdam.
Dus als ik hier in Rotterdam in de
metro naar Hoek van Holland zit , denk ik altijd even aan Steven
Stevaert. De door mij gewenste poëtisering
is immers gelukt dank zij hem!
Je kunt heden van overal in Rotterdam
gratis naar zee...als dat niet poëtisch is...Tenminste als je
de gezegende leeftijd daartoe hebt...
Maar wat mag ik nu, zomer 2026,
vernemen? De partij PRO ( de fusie tussen Groen Links en de PvdA) is
toegetreden tot het nieuwe college van B&W van Rotterdam,
maar.... heeft daartoe haar eis, dat het gratis openbaar vervoer voor
senioren gecontinueerd zou worden, laten vallen!
Wa krijgen we nu, PRO ???
PRO... eigenlijk sowieso een opvallend
nietszeggende naam.
Pro wat?
Pro vo?
Pro
test!
Pro
rail?
Pro
staat ( prostaat)?
Ik was ooit enthousiast over initiatief/ acttiegroep Roodgroen
Aanzet tots een gloednieuwe ecosociale partij,
waar bij Groen Links en de PvdA zich zouden aansluiten.
Kortom, de Partij van de Aardbei
-gedachte alsnog. Ik had mijn slogan voor de nieuwe partij al klaar:
Nederland
Rood Groenland!
Maar voor Roodgroen is niet gekozen. .
Maar nu lees ik, dat de jeugdige
voorzitter Frank van Wolde van het toenmalig initiatief Roodgroen zich kandidaat
heeft gesteld voor landelijk partijvoorzitter van PRO.
En dat zou mij moeten troosten!
Getroost raak ik alleen als die
persoon, eenmaal tot voorzitter gekozen, de partij weet over te halen
de naam PRO alsnog in ROODGROEN te veranderen.
Want, Heren & Dames Klavertje
Vier, begrijp dat nou toch eens...een inspirerende attractieve
partij dient een inspirerende, attractieve naam te hebben!
¹
Eerder had ik ook al eens een poëtisering voorgesteld, nl. de
poëtisering van het luchtverkeer, een pleidooi vor de (her)invoering
van het luchtschip, niét in de oude vorm van de Zeppelin , maar in
zijn moderne vorm van de hoogst milieuvriendelijke Buttocks, zoals
succesvol in gebruik in Noord-Canada.
De
Raad van Rotterdam nam daartoe een motie van de Stadspartij aan. Maar
B& W deed er vervolgens niets mee.
Wel
werd de Markthal gebouwd in de vorm van een Zeppelin – hangaar
(sic!).
²
Mijn idee 'Partij van de Aardbei' was eigenlijk behoorlijk
ondoordacht, achter af bezien. Die partij zou immers als mascotte de
Aardbei hebben. Maar de aardbei-teelt wemelt van de pesticiden.
Er
is niets ecosociaals aan de Nederlandse aardbei.
