Vincent van Gogh

Vincent van Gogh



Hij schilderde de raven in het koren
zo zwart
als het koren onheilspellend geel

dat je die krengen als het ware “Corax! Corax!”
in de verf hoort
krassen

Maar dat was hem onvoldoende eenzaam

Toen schilderde hij een bed zo vol leegte
dat niemand daarin liggen wou
Zelfs hijzelf niet

Ook dat bleek onvoldoende suïcidaal…

Toen, in zijn wanhoop, sneed hij zich een oor af

Het wordt eentonig. Het hielp niet

Vervolgens schoot hij zich met een revolver

door de borst…

Nu moest hij toch eindelijk…

Maar nee…

Niets helpt tegen de Onsterfelijkheid, Vincent!

 

Willink

Willink


Barricaden op een schilderij van Willink
met als achtergrond de P.C. Hooftstraat
zouden gruwelijk misstaan

Tussen de antiquiteiten, de Gouden Eeuwse
& de klederdrachten van Fong Leng

tenzij als Hemelbedden vol Faunen, Draken 
en/of beladen met een rococo dienblad 
Melancholie 
in porseleinen mokkakopjes

Ach, hier schrijdt zij Gekleed, ’t Gouden Viswijf
in fiere naaktheid

           de Revoluutsie 

vermomd als Willink’s favoriete ledenpop, hoog
op cothurnen. Achtergrond: 
Pompeji

Barricaden
daarentegen, als Dames, overrijp, hartelijk
voor Siamezen / minnaars, spleetogig
fors overspelig (een Persianer Lam als echtgenoot…)

Ja, die zouden niet misstaan
in een P.C. Hooftstraat, brocaat van bloed!

Rothko

Rothko Grey, Orange on Maroon 60/8


De schilder zit vast in zijn schilderij
_ ik loop bij hem binnen_
te veel oranje, zegt hij
te veel sinaasappel! Was ik maar een dichter!

Wat een impasse! Ik ga terug naar mijn Stilte
het Museum , waarvan ik hoofdconservator ben
Hoe kan ik, mijn vriend de schilder helpen?

Ik dicht een regel over sinaasappelsap
en nog een
over het gebruik van ORANGE in Vietnam

Het is Jaren Zestig
tenslotte
is het gedicht klaar

Haast ik mij
over 42nd Street
terug
naar het atelier van Mark Rothko

Heeft hij inmiddels het absolute benaderd
met één enkel laagje
Grijs

De kleur van rottende haring
zegt hij, dat past bij al dat Oranje!

Heeft hij het doek aan The Dutch verkocht
aan het Boymans
in Rotterdam

En het Maroon dan, zeg ik, en het Maroon dan? You moron!

Zelfmoord is nu onvermijdelijk

De schilder slaat de hand
aan zijn penseel

(Vrij naar Frank O’Hara, ‘Waarom ik geen schilder ben’)

 

Picasso

Picasso

De Minotaurus is een liegbeest uit Kreta
Vraag maar aan Pablo Picasso

Die tekent ervoor!

Kreta, waar de zon beroert 
de baarden van lachers, drinkers 
minnaars, uitbundig! 

En zo ook tuimelen, vlak langs de kust 
over elkanders snuiten
de dolfijnen, de Vrolijke Broers 
van de Kretenzen, plukkers van sponzen

die duiken, met open ogen, verwonderd
langs wuivende zeeanemonen
& van Nautilusschelpen het glanzend paarlemoer

Helaas, dàt  Kreta is een Kretenzische leugen
het ontkent, doodskoppig, de nachtkant van Kreta
(en van Picasso)

het (kubistisch) labyrint van het monster Minotaurus 
aan wie ik wilde ontsnappen
ik
         I
                  C
          A  
                   R
           U 
                    S

een zonnige jongen met vleugels / van was

 

Lucebert

Lucebert

                                                                    ‘Alles van waarde is weerGAloos’


Waarom zijn wij Beeldend Kunstenaar ?

Om in eenvouds verlichte wateren
niet kopje onder  te gaan!

Het gaat ons immers om Schoonheid

Maar Schoonheid heeft toch haar gezicht verbrand?

Ach, een schroeiplekje, hier en daar
voornamelijk op de linkerwang… So what!

Zie beeldende kunst liever 
als Poëzie, voortgezet met andere middelen …

een ordeverstoring van verf 
aan de horizon

van deinende VOC-schepen, bv.
bolle zeilen blanke almacht
sepia geteerde bruiden van de Borobodoer…

(Zinkt 
daar Gods Vlaggenschip op de rede van Batavia? 

Wat een macaber, vuurrood visioen!)

Ai! Lucebert …door jou gaat zelfs ons zien 

naar de stilte van ‘de visser van ma yuan’ 

van Au!

.

 

Pyke Koch

Utrecht



Naar straten achteraf, ver van de Dom
Geen hond dan blind verlangen

Nu moest het gebeuren. Hier in de Homerusstraat 
Maar wat? De landing van een UFO?

Moest het asfalt scheuren? Ging Helena van Troje 
uit de doden opstaan? Zinloos wachten begon

Toch, die avond
in het verregende Wilhelminapark, was het
alsof mijn mond door een volmaakter mond 
gekust werd

“ Menelaos!” fluisterde ze: “Menelaos!”

Maar nergens Dame Helena, goudblond, uitgelaten
met de Trojaanse halsband los…

onder de  jade regenschermen van de rododendrons
enkel het druppelen van de eeuwen…

als in het Urinoir
stinkend naar de Jaren Veertig

van de dode(n)hand
van
Pyke Koch

 

Frida Kahlo

 

Frida Kahlo


Moét al mijn papegaaien doden…
De onverlaten imiteren immers alsmaar
de duistere Stemmen in mijn hoofd!

Met name de bulderende Stem van Diego Rivera
de muralist, haar echtgenoot & communist
een stem, die haar verplettert als een tram

maar ook de dunne vlasbaard-
stem van Trotsky

Zij ontving hem in haar huis en in haar armen
een vluchtige liefde – een liefde voor een refugee

Een geheim agent van Stalin zal, jaren later
hem, Leon ‘Lev ’ Trotsky, de schedel inslaan
met een ijsbijl…
Dit is een Zang van Pijn & Dood

Ik wil geen Mexicaanse papegaaien in mijn hoofd
en ook geen (verbleekte) slogans uit de Vierde Internationale
En een met bloed bevlekte ijsbijl zeker niet!

Ik wil een vrouw zo Mozart- Tover-
fluit

Papagena ! Papagena!

dat ze me van m’ n verstand berooft!

Niks Koppie Krauw!


¡REVOLUCIÓN!

Liebestod

met

Frida Kahlo

Moesman

 

Moesman



Utrecht, een paarlemoeren droom
waarin ik, asielzoeker
wankel rondfiets

langs de Dom & het urinoir van Pyke Koch

Sindsdien schrijf ik je
vanuit mijn onderduikadres
onder de Melkweg

(Maliebaan 38…)

Onder je soepele banden, Gazelle-achtige
splintert mijn hart
als een Ethiopië van kristal

Antwoord, Circe, op Volksbondpapier!

Rij niet langer naakt rond
op een (ontvreemde)
Fongers

Geeft meneer Moesman
haar fiets
terug!

En mevrouw Moesman zijn viool!

Modigliani

De Tekenlerares


Tussen de raamkozijnen, leeg van september
van het Tekenlokaal
achter de vitrages vol sproeten herfstzon

zie ik de schim van haar pas d’une
langs de wand met de Klassieken
Rembrandt, Vermeer, Titiaan

naar de wand met de Klassieke Modernen
van Gogh , Mondriaan, Picasso
en heen en terug…

Mijn prima donna dansend
op (onzichtbare) rode
schoentjes

als op de derwisj-
muziek (onhoorbaar)
van l’Oiseau de Feu van Strawinsky

Als was ze ooit
de minnares van Amedeo Modigliani
die haar naaktheid
afbeeldde,

als èèn
ondoofbare
vlam…

Vannacht in een droom was ze plots in mijn bed
in het piepklein Mickey Mouse-
broekje

dat ze uitdoet, alsmaar uitdoet
in Woody Allens laatste (?!) film
‘Midnight in the Hades‘

Hockney

Hockney



Waar zijn hier de naakten die elkaar  
de suntanned  lijven 
kusten?

Verlaten 
ligt het terras van minnaars 
Campari slurpt enkel nog de ondergaande zon

“ Boys, o, boys
wie badmeester Nazomer’s fluitje 
opduikt

mag heel de Augustusmaand gratis…”

September
valt over de zwemmers van toen, de lachers
de duikers… over hun klaterende torso’s
de ogen vol chloor

in ’t blauw 
van ’t diepe

Spiegelend
leegte 

Betegeld niets

 

Hiroshige

 

Hiroshige, Mon Amour

     Wanneer zijn de mensen in Japan op hun menselijkst?

in de regen! Onder hun paraplu’s …

 

Wij, Hollanders toentertijd op Decima
waren barbaren in hun ogen

Zij later, in de 20^e eeuw
in de onze

Heren Zeventien
weg met die VOC-mentaliteit!

Doe als Winnie de Poeh
zoek hoger honing

bv. in de stilte van de Hiroshige-prent:

de plotselinge regenbui op de Shin Ohashibrug.

Omdat het daarop regent … regent … regent… 

als in de betraande ogen 
van je teddybeer van vroeger

omdat hij nooit kind mocht zijn….

of desnoods Hirohito …

- Hoor , het verre, vilten dreunen van boots on the ground

Is het dan altijd Neurenberg en Tokio

in dit rijk van speelgoedrobots ? 

Grandma Mozes

 

Grandma Mozes

  

Aan een huis in Kaalheide schitterde een mozaïek
In heel die grauwe volksvallei, altijd vol wasgoed
mijnvuil alom
alleen dit ene blinken: de leliën des velds
in scherven aardewerk , potsierlijk

Art Brut! Een Naïef? 

Ach, zoveel honderden kompels gezien in mijn jeugd
op weg naar de Staatsmijn Wihelmina
zwart rond de ogen. Altijd met een pet  op

Misschien was hij serener, mijn mijnwerker Outsider
misschien ging hij onder een Borsalino
alsook met een witte anjer in ’t knoopsgat
Prins-van-geen-Kwaad
de duisternis van de nachtschicht in

Geloof je dat? De Staatsmijnen in Limburg
als  Beloofd Land
door Grandma Mozes geschilderd…

op maandag. Wasdag. Eeuwig herbegin…? 

Hoe naïef ! 

Er was geen mozaïek in Kaalheide!

Botero

 

Botero

Op mollige zomeravonden 
als de familie van Botero tot zich nam
een heel speenvarken, diverse limoensalades
& patatas negras

en toe:
coupe Dame Blanche met fors slagroom
& de machtige mangotaart & pralines, Belgische 
& cognac in grote bellen

dan deinden zij, de tantesvan Botero, als pioenen
als zwaargassige, roze ballonnen 
op de golfslag van hun lacherigheid
In  hun massale borsten koerde hoorbaar Eros 

Tenslotte namen zij dan, stomdronken, afscheid
en van elke Botero  wiegde 
het romig achterwerk koket weg in de nacht

God van de Obesitas, die nacht sliep je 
Tantaliserende
dromen van eeuwige Tante-lust 
ten prooi! !

Open Atelier 16 en 17 november

Zwarte Piet als Transgender

Open Dagen Atelier Voorschoterlaan 137

Beste Liefhebbers van tekenwerk

Tijdens de Kunstroute Kralingen was er veel belangstelling voor mijn tekeningen

(zowel in kleur als zwart wit)

Een bezoekster suggereerde

mij het Atelier ook open te stellen op data in de

buurt van 5 de December, Sint Nicolaasdag

Volgens haar waren met name de laag geprijsde A-4 tekeningen uiterst geschikt om cadeau te doen. Ik heb besloten die suggestie te volgen

Ik handhaaf de lage prijzen van de Kunstroute. Sinterklaas gul, ik ook!

A-4 tekeningen 20 ,15 en 10 euro

A-5 tekeningen 50 en 40 euro

Het Atelier Voorschoterlaan 137 is op Zaterdag 16 November en Zondag 17 November, steeds van 11 tot 18 uur

Koffie en Koek aanwezig

Voor Buitenrotterdammers misschien een mooie gelegenheid om onze stad, zo geliefd bij Lonely Planet, aansluitend te bezoeken...

Welkom!

Manuel Kneepkens

Voorschoterlaan 137, 3062KL Rotterdam

010 4142591

Da Vinci Interpretaties

Het affiche

Op 5 oktober opende galerie Wind (KLIK HIER) de tentoonstelling Da Vinci Interpretaties.
Knemulblog was aanwezig, alleen al omdat Kné had meegewerkt aan één van de kunstwerken (Da Vita, zie affiche, eerste links in de tweede rij van boven) en bovendien omdat hij een feestelijk gedicht las. Ook was er muziek en zelfs een soort performance waarbij een schilderij (eerste links, derde rij) werd verruïneerd en daarna bij opbod verkocht.

De twee werken rechts naast dat van Kné en Martien Bos vielen mij op, maar er was veel meer moois. Dit vond ik ook aardig:

Jane Struik, Luce di Luna

De Laatste Reis

( illustratie: Jolanda Setz )

                      Toen wij uit Rotterdam vertrokken

                      vertrokken wij uit Rotterdam…                    

Ze noemen het de Haaienbek, de Rotterdammers

hun nieuwe Centraal Station…

Op weg daar naar toe, spreken zij mij aan:

“En waar gaat de reis naar toe, meneer K.? ”

“ Naar de haaien! Zoals wij allen! ”

  

Nee, u gaat naar 020

maar dat durft u niet te zeggen!

Blue room of Nostalgia

Alle vaders waren eens zonen...

HOCKNEY

David Hockney 'Pool' (1978?)

HOCKNEY

Manuel Kneepkens  

Waar zijn hier de naakten die elkaar  
de suntanned  lijven 
kusten?

Verlaten 
ligt het terras van minnaars 
  Campari slurpt enkel nog de ondergaande zon

“ Boys, o, boys
wie badmeester Nazomer’s fluitje 
opduikt

mag heel de Julimaand gratis…”

Zomer
valt over de zwemmers van toen, de lachers
de duikers… over hun klaterende torso’s
de ogen vol chloor

in ’t blauw 
van ’t diepe

Spiegelend
leegte 

Betegeld niets

David Hockney 'Two boys in a Pool' 1965

David Hockney 'Nick Wilder' 1966