Zijn zinnen lopen als vanouds
maar zelf hobbelt hij achter een stok
“ Gesneden” zo beweert hij: “uit het hout
van het alfabet ...”
En ook:
“Enkel de Dahlia's achter in mijn tuin
willen nog naar mijn poëzie luisteren ...
Die groeien overigens daardoor als koolhydraten!”
(Niet waar. Hij besproeit ze elke avond
met portie extra water...)
Dan draait hij zich om
het schelpgruis van zijn tuinpad
af
traag als een avondrode slak
zijn wit gepleisterd huisje in.
Broos gaat hij daar
met de stokrozen
op stok
Nacht, ontbloot je zwarte zijden kousen!
Laat hem drinken aan je Melkweg
als een pasgeborene
Maak hem sprakeloos!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten