Zijn zinnen lopen als vanouds
maar zelf hobbelt hij achter een stok
“ Gesneden” zo beweert hij: “uit het ceder-
hout van het alfabet ...!”
Maar ook, licht melancholisch :
“Enkel de Dahlia's achter in mijn tuin
willen nog naar mijn poëzie luisteren ...
Die groeien overigens daardoor als koolhydraten!”
( Hij besproeit ze elke avond met portie extra water...)
Dan draait hij zich om
het schelpgruis van zijn tuinpad
af
traag als een avondrode slak
zijn wit gepleisterd huisje in.
Broos gaat hij daar
met de stokrozen
op stok
Nacht, ontbloot je zwarte zijden kousen!
Laat hem drinken aan je Melkweg
als een pasgeborene
Maak hem sprakeloos!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten