Hier kunnen wij ons uiten. Kunst en onkunde, kennis en kletskoek. Vrijheid!
De Idioot
Zo ik iets ben, ben ik de idioot
die niet in bad kan
bij gebrek aan water zonder Pfas
Zo ik iets ben, ben ik de idioot
die iedere ochtend een toxisch gedicht schrijft
in de Trojegraaf
“De Krant van
Wakker Troje'
Ik, de weird
broer
van Donald Duck
Wakker worden tussen een prins
Prins Bernhard
en een heilige
Sint Brandaan
dat is toch niet normaal?
Wel als je een dichter bent...
Ontwaak maar niet, verworpenen der aarde
het is te laat !
het is vijf over twaalf
Nausikaä's Dood
Vanochtend werd ik gebeld, ergens vanuit het Heelal
Het was Nausikaä
mijn17-jarige
“ Ik ben dood, Odysseus, Strandlief, ik ben DOOD!”
Toen zij voor haar beroep Fotomodel te overjarig
stond zij op / aan gene zijde van de camera
als geëngageerde fotografe
De zwart-wit -Icoon,die haar daartoe inspireerde:
Lee Miller in het bad van Hitler
Al haar toxische minnaarmannen beeldde zij sindsdien af, entartet
naast geschonden vrouwen – naakten (verkracht) (vermoord)
Die serie noir heette zij: “Aanklacht tegen Femicide”
Op de Fotobiënnale 2024 in München Bekroond met Zilver
Haar laatste foto aan mij:
Een verlaten strand op een hond na
Een veerboot aan de horizon
Penelope, nu heb ik alleen nog jou
Je verschoont de sepia luier van ons jongste kleinkind
(Je doet dat op TikTok)
Daarom voor jou, Getrouwe
deze distichon
“ Vanmorgen een Meisje van 71 in mijn bed
Mooi Antiek is niet lelijk!”
En Nausikaä 's cadeau
de Pinokkio van Collodi (1-ste druk) ( Goud-op-snee)
heb ik op Marktplaats gezet
voor 17 zilverlingen
1 bitcoin...
Sorry, Nausikaä, (nacht)bruid van mijn Poëzie
Amor fati!
Mensenliefde is niet eeuwig.
Eeuwig is alleen Het Niets
Mijn dagen met Rob Baris
Recent is Jonnie Boer overleden. Veel aandacht in de media voor deze topkok, wiens restaurant De Librije in Zwolle drie sterren verwierf. De hoogste culinaire lof die er te vergeven is.
Een voormalige bibliotheek, de Librije , een plek om te genieten van boeken alias geestelijk voedsel, werd onder Jonnie Boer herboren tot een plek om te genieten van hoogwaardig voedsel voor lichaam én geest.
En dat bracht mij op een idee.
En dat idee bracht mij tot een bezoek aan een topkok van Rotterdamse origine met wie ik in het verleden lief en leed heb gedeeld, nummer zes op de lijst van de Stadspartij.
Ik heb Rob Baris leren kennen, lang geleden als de uitbater van restaurant Zonnemaire aan de Heemraadsingel.
Er zouden nog vele Baris- restaurants, steeds eenmalig, volgen. Heeft een vegetariër soms geen zitVLEES...? De Werkkantine , Le Muniche, Zink, etc.
In dat Zonnemaire deed Rob Baris toentertijd iets bijzonders. Hij maakte het vegetarisch koken salonfähig. Tot dan toe in Rotterdam was dat een wat grauw gebeuren, alleen te 'genieten' in het sobere Reformhuis in de Pannekoekstraat..
Dat gezond koken en eten had Rob van huis uit meegekregen
Met name van zijn vader Chris Baris. Die had als adagium “Wij eten geen dieren. ”
Niet zo vreemd, gezien diens achtergrond.
Want Chris Baris was van beroep apenopasser in Blijdorp, o.a verantwoordelijk voor de zilverruggorilla, die daar was voorafgaand aan Bokito.
Vader Baris had die mensaap goed bestudeerd .en hij kwam tot de conclusie dat het dier gedwongen was te leven op een fout dieet . Bananen en witbrood. Dat was het zo ongeveer.
Vader Baris ontwikkelde vervolgens een dieet voor apen, gebaseerd op wat zij eten in hun natuurlijke habitat.
Waardoor zij in Blijdorp aantoonbaar langer in leven bleven en zich zowaar ook succesvol begonnen voort te planten. Waarvan bij apen in gevangenschap _ apen in dierentuinen, – tot dan toe vrijwel nauwelijks sprake was.
Daar bleef het niet bij in Huize Baris
Jonge apen die door hun moeder verstoten waren, werden door de familie Baris liefderijk thuis opgevangen. Ze gingen zelfs mee op vakantie
Het Baris-dieet werd wereldwijd door andere dierentuinen overgenomen
Wat zijn vader gedaan heeft voor apen, dat doet Rob eigenlijk voor mensen.
Zorgen voor het juiste dieet
At de oermens veel groenten en een weinig vlees, bij de hedendaagse mens is dat precies andersom. Die eet veel vlees en weinig groenten
Volgens Rob Baris moet de mens zoveel mogelijk naar het oerdieet terug..
Vanuit die gedachte ontwikkelde de Stadspartij 'het Gezond Voedselplan' , tevens bedoeld ook iets aan het probleem van de (stille) armoede in de stad iets te doen. Namelijk, om , al dan niet in samenwerking met de gevestigde horeca maaltijdpunten te organiseren, waar sociale minima een volwaardige vegetarische maaltijd konden krijgen voor … een 1 euro..
Zo werd er substantieel wat gedaan aan de gezondheid van de sociale minima. En bovendien zouden zij wennen aan vegetarisch eten en de smakelijkheid daarvan ervaren. Iets waar aan ze uit zichzelf niet gauw toe zouden komen.
Het plan werd door de gemeenteraad ...afgewezen! De kreet was: De Stadspartij wil de gaarkeuken weer invoeren
Met die framing was het plan van de baan.
Even later vertrok Rob Baris naar Normandië, waar hij heden samen met zijn vrouw Emmy Walburg een restaurant -boerderij beheert.
Sindsdien is Rob de ene helft van het jaar daar en de andere helft hier in Rotterdam.
Ik bezocht hem, de 'Keukenmeester met de Boeddha-natuur' recent in zijn huis aan de Breitnerstraat en stelde hem voor om weer eens iets samen te doen. Ditmaal in boekvorm. Lang leve de Librije!
Poezie ,waar is je servet? is de werktitel van ons project.
Bij een recept van Rob een gedicht van mij. Of andersom
Dus daar zijn wij nu druk mee bezig
Bijgaand een voorbeeld van wat komen gaat.
In dit geval betreft het een gedicht van mij , waarbij Rob een recept geschreven heeft, eenvoudig te maken voor de doorsnee-thuiskok..
*
Pasar Malam- de Niet-Rijsttafel
Nacht over Den Haag. Bedompte, doodse stilte
op het Binnenhof
Op zoek naar het laatste rode Kamerlid ...
die ooit almaar zijn strooien hoed afnam
(geërfd van Herman Gorter?) voor de Indo-koks
zwetend op de Pasar Malam
die Eminence rouge is niet meer...
de Pasar Malam evenmin
zag ik plots de maan weerspiegeld in de Hofvijver
(Ach, ik verstond niet eens mijn eigen gezicht...)
Uit het de Derde Wereld afgereisd
om al die hongerige buikjes
smeekt Zij
om rijst
voor al haar kinderen
de (volle) maan boven het Malieveld
*
Rijstnoedels met zwart sesamzaad
400 gr. brede rijstnoedels (Shu Fen)
3 eetlepels sesamolie
3 eetleepls zwart sesamzaad
Week de noedels 5 minuten in kokend water
Spoel ze met koud water
en vermeng ze met de olie
Bestrooi ze met zwart sesamzaad
De Vuurheer – een hittealarm
You're fired!
Zij van de Zuidas met hun coke- neuzen
vragen mij soms hun (foute) party's op te l e u k e n
met een shot 'literatuur'
Dus verzon ik speciaal Snuivend, Witwassend
Emsterdem
de Story van de pompbediende
op de Prenslauerstrasse
die de auto van de Führer
van fossiele brandstof moest voorzien
maar ... er gas in deed
(Lachgas)Humor
daar krijgen Zij op de Zuidas nooit genoeg van!
Dus Assholes, applaudisseren maar
gul ( niet met een hand...)
voor de true horrorstory van de actualiteit
die van self made Zonnekoning Donald Hitte
Trump: een Verzengende Drie-eenheid
én Hitler én Goering én Goebbels!
De Bergrede
De Gulpenerberg is maar een molshoop
vergeleken met de Mount Everest
maar ooit op die molshoop
heeft Jezus
zijn Bergrede gehouden, nergens anders
Zalig de Zachtmoedigen...
(Pierre Kemp) ( Toon Hermans) (Andre Rieux) ( ?)
Jezus was een Zuid-Limburger
met een Boeddha-natuur!
Daar hoor je ze
op onze Theologische faculteiten
nooit over!
Mijn Stille Omgang met Godfried Bomans
Recent is de biografie van Godfried Bomans uitgekomen. Vleugellam,Godfried Bomans 1913 -1971. geschreven door Gé Vaartjes en daarin valt te lezen in hoofdstuk 12 Alles zo koud en onpersoonlijk (1959 – 1963):.
… Een dag na zijn optreden in Enkhuizen viel Bomans een eerbetoon ten deel in Leiden (op 14 November 1961 M.K ), waar hij een gevelsteen onthulde op de gevel van Breestraat 37, op dat adres was de 'ploerterij' van juffrouw Fles gevestigd, de kamer waar Pieter Bas in zijn studententijd woonde.
De steen was een initiatief van de jaarclub Pieter Bas van het Leids studenten corps, die zijn eenjarig bestaan vierde ...
De onthulling van de steen werd gevolgd door een groot feest
op de Sociëteit Minerva, dat, zoals niet ongebruikelijk aldaar, in de loop van der avond meer en meer ontaardde in een braspartij.
En wel zo erg ,dat het feestvarken geheel raakte vergeten!
Althans, op een gegeven moment, toen ik van het toilet kwam, zag Bomans eenzaam in de gang schuifelen. Richting garderobe. Die zo geheel van jassen overvol was, dat er ook, noodgedwongen, een groot aantal op de grond gestapeld lag. Zo druk was het op die avond .
Begin zestiger jaren was Godfried Bomans namelijk een enorm geliefde figuur. Hij was zeer gevraagd. Voor van alles en nog wat.
Zo was hij drie jaar daarvoor door ons , de redactie van Binden & Bouwen, het 'illustere' schoolblad van het Bernardinuscollege in Heerlen, gevraagd om een door ons georganiseerde Declamatiewedstrijd te jureren.
Maar Bomans moest wegens 'verkoudheid' op het laatste moment afzeggen en stuurde zijn Haarlemmer vriend de tekenaar Harrie Prenen op ons af. .
Prenen deed vreselijk zijn best om geestig te uit de hoek te komen, maar Godfried Bomans vervangen, nee, dat kon hij natuurlijk van geen kanten. Diens singuliere humor had hij nu eenmaal niet.
De wedstrijd werd gewonnen door mijn mede-gymnasiast Harrie Geelen, die het Bomanssprookje. Het Aanzoek, reciteerde
Er was eens een kikker die woonde in een gouden bal, die verschrikkelijk verliefd was. Maar hij dorst het niet te zeggen, want hij was een weinig verlegen van aard....
Inderdaad. Dé Harrie Geelen!
Hij, die zich een decennium later zou ontpoppen tot ... dé sprookjesschrijver ...voor TV! Oebele, Kunt mij de weg naar Hamelen vertellen, meneer?, etc. .
Ik zelf deed mee met Juffrouw Prillewits, maar mijn presentatie viel niet in de prijzen.
Wel schreef ik voor Binden & Bouwen het verslag van die avond, waarin ik het bestond ...nauwelijks iets over de avond zelf te zeggen, maar voornamelijk bezig was Godfried Bomans te vergelijken met Hans Christiaan Andersen....
Twee niet-aanwezige Aanwezigen.
Doet mij heden sterk denken aan het Sprookje van God, de Onaanwezige Aanwezige pur sang. Dit terzijde.
Daar stond Bomans dan hulpeloos te zoeken naar zijn jas.
Dit was mijn kans om met de Grote Man in contact te komen
“Zal ik u helpen zoeken, meneer Bomans?”
Nou, dat vond Bomans natuurlijk best.
En daar stond ik dan hopeloos mee te graaien in die grote berg jassen. Het was van mijn kant eigenlijk een volkomen onzinnige act, want ik had geen flauw idee, hoe die jas er uitzag.
En Bomans straalde op dat ,moment een zodanig groot zwijgen uit dat ik hem niet om instructies durfde vragen. .
Maar de goden waren met me. Op een gegeven moment wist ik een gabardine regenjas van een wat ouderwetse snit op te duiken. En... het was 'm !
Bomans dankt mij hartelijk. En vervolgens moest ik hem in de jas helpen. Omdat hij klaarblijkelijk wat meer gedronken had, dan goed voor hem was, ging dat hoogst moeizaam.
Toen dat gebeurd was, vroeg hij of ik hem wilde begeleiden naar het station. “Want ik ben wat onzeker van gang, zoals u ziet.”
Wij dus de Sociëteit uit, nachtelijk Leiden in, in stilte naast elkaar voortstappend..
“Wat studeert u?” onderbrak hij tamelijk plotseling het zwijgen.
Ik zei dat ik tweedejaars rechtenstudent was, maar mij eigenlijk meer en meer afvroeg , of ik met Rechten wel een juiste keuze had gemaakt.”
“Ik heb ook rechten gestudeerd... .” zei Bomans, gevolgd door de tamelijk cryptische opmerking: “En zie wat er van mij geworden is...”
Vervolgens sloeg hij plots rechtsaf de Haarlemmerstraat in. “Nee meneer Bomans , we moet rechtdoor!. Do ist der Bahnhof !”
Maar elke steeg en zijstraat bleek aanlokkelijker dan de Steenstraat, de weg rechtuit naar het Spoor..
Enfin, ten lange leste kreeg ik hem toch het station in.
Ik kocht een perronkaartje – dat had je toen nog in die tijd – om met hem mee te gaan, want ik had er een hard hoofd in of Bomans in de toestand waarin hij verkeerde wel de juiste trein zou weten te nemen, En dus niet in Haarlem zou belanden, maar god(fried) weet waar... .
Ik wist het perron voor de trein naar Haarlem te
vinden. Binnen tien minuten zou die arriveren.
Dus was er nog enige tijd voor gesprek. En het was Bomans die opnieuw het zwijgen verbrak “Wat dunkt u van mijn Sprookjes? ”
“Ik weet niet goed wat ik moet zeggen, meneer Bomans. Ooit heb ik uw Juffrouw Prillewits voorgedragen op een declamatie- wedstrijd. Maar Juffrouw Prillewits herinner ik me niet als een sprookje, maar meer als een klein verhaal.
Een sprookje begint immers met....Er was er eens... en eindigt met ..en ze leefden nog lang en gelukkig. Daar is geen sprake van bij Juffrouw Prillewits!
“Wat een puur formele benadering. De rechtenstudie doet jou kwaad, jongen!. Als je schrijver wil worden, moet je daar vanaf.”
Had Bomans mij dus door. Naast hem op dat perron stond geen twedejaarsstudent rechten, maar een jongeman die litterator wilde worden....
Maar daar was de trein! Bomans ging die zowaar geheel op eigen kracht in..
Ik zag hem een lege coupé op zoeken. Vervolgens draaide hij het raam open. Hoorde hem iets roepen in mijn richting .
Dit is wat ik meen toentertijd te hebben verstaan:
“Word Sprookjesschrijver!Dan kun je de werkelijkheid beter begrijpen! Wij mensen leven in een sprookjeswerkelijkheid, meer dan wij beseffen...”
En daar ging de trein het station van Leiden uit
En ja, ik heb sprookjes geschreven .Welgeteld vier. Ze staan in he boek De Diepslaper ( Liverse, Dordrecht, 2016)
Vier sprookjes!. Dat is natuurlijk niets vergeleken bij de productie van Harrie Geelen en Hans Christaan Andersen ...
Dus of ik mij een Sprookjesschrijver mag noemen is zeer de vraag.
Anders ligt dat met dat andere Bomanswoord van die nacht: Dat de mens in een sprookjeswerkelijkheid leeft,,,.
Daar steekt veel waars in! .
Ik, in elk geval, heb in mijn leven tamelijk veel met Sprookjesmensen , Onwerkelijke Werkelijken, te maken gehad .
Ik noem er hier uit talloos velen twee! Met beiden heb ik zwaar in de clinch gelegen.
Pim Fortuyn van het Sprookje Pim Fortuyn en Bram Peper van het Sprookje Manhattan aan de Maas.
Heden heb je de sprookjesfiguur Geert Wilders.'.
Aan wie we te 'danken' hebben, dat de diepmenselijke act 'een ander helpen' binnenkort strafbaar wordt gesteld. Bij het echte, menselijke helpen doet het er niet wie je helpt, je helpt! Dat verbieden, kan het inhumaner?.
Ja!
Sprookjesfiguur Donald Trump
Hadden we in de 20 eeuw het Sprookje van de Führer in de Wolfschanz
in de 21e eeuw, hebben we het Sprookje van de Vuurheer
in het Witte Huis
En we leefden nog lang en gelukkig....!
(Rotterdam Vandaag & Morgen 17 08 2025)
